Meg LeFauve te gast bij RITCS - Ruth Mellaerts blikt terug

Op 24 en 25 februari 2026 zakten heel wat studenten, docenten, scenaristen en andere professionals af naar Flagey en Cinema RITCS voor twee bijzondere ontmoetingen met Oscar-genomineerd scenarist Meg LeFauve. Bekend van haar werk voor Pixar — met films als Inside Out en The Good Dinosaur — en voor Marvel Studios (Captain Marvel), deelde ze inzichten uit haar praktijk als scenarist, producer en docent. Ze reflecteerde op storytelling, agency en de vraag waarom vrouwelijke personages in film zo zelden een fundamentele transformatie doormaken.

Een nabeschouwing door RITCS docente en onderzoekster Ruth Mellaerts.

Drie jaar geleden wandelde ik op een warme septemberavond in een klein Amerikaans stadje een cinema uit. Meg LeFauve, Oscargenomineerd scenarist, had daar net een Q&A gegeven na een screening van Inside Out.

“Sommige mensen huilen wanneer Riley’s imaginaire vriendje Bing Bong sterft,” vertelde ze daar. “Zij rouwen om een kindertijd waar ze te snel afscheid van moesten nemen. Maar anderen huilen helemaal op het einde, wanneer Riley tegen haar ouders zegt: You want me to be happy, but I’m not.” LeFauve keek de zaal in, met een milde glimlach. “Dit zijn mensen die zich als kind niet gezien hebben gevoeld.”

Die avond wandelde ik met de scenariste en een groepje schrijvers terug naar het hotel, terwijl ik nadacht over die krop in mijn keel, eerst bij het zien van de film, dan tijdens het nagesprek. In de hotellobby namen we afscheid. Het was de laatste dag van een conferentie over Gender and the Female Gaze. LeFauve had er in het begin van de week een keynote gegeven over vrouwelijke personages. Ik presenteerde er een video-essay over The Little Mermaid, en hoe dit personage in de handen van Disney een Lost Dreamer was geworden. Een zestienjarige prinses die haar stem opgeeft in ruil voor liefde. Waarom voelde ik me als kind zo aangetrokken tot dit verhaal? En hoe leefde dat kind verder in de volwassen schrijver die ik intussen was?

LeFauve was heel de week op de conferentie gebleven. Ze had lezingen gevolgd, praatjes gemaakt, in de aanwezigheid van onderzoekers en studenten een opname van haar podcast The Screenwriting Life gedaan. Ik luisterde die podcast al enkele jaren. Scenaristen vertelden er over hun werk, maar ook over hun leven als schrijver. Met regelmaat kwam daar een onderwerp aan bod waarover ik LeFauve graag meer wilde vragen. Waarom het voor vrouwelijke schrijvers soms zo moeilijk is om personages met een sterke WANT te creëren. Toen ze die laatste avond in de hotellobby liet vallen dat ze graag een keer naar Europa wilde komen, raakten we in gesprek. En namen we afscheid met een voornemen.

In het jaar dat daarop volgde, gingen er enkele mails heen en weer om de plannen voor een bezoek aan Brussel concreet te maken. Op de podcast vertelde LeFauve intussen over het moeilijke schrijfproces van Inside Out 2, terwijl ik bezig was een televisieserie te ontwikkelen over een verpleegster van wie pleasen zowel haar superkracht als haar achilleshiel is. Inside Out 2 werd in de zomer die daarop volgde de meest succesvolle animatiefilm aller tijden, en de plannen voor de Europatrip werden uitgesteld.
Maar in het najaar van 2025 werd het bezoek van de Amerikaanse scenariste dan toch concreet. Meg LeFauve zou naar Brussel komen. De partners werden bij elkaar gezocht: RITCS, Abraca, beheersvennootschap SACD, Scenaristengilde en ASA, de Vlaamse en Waalse beroepsverenigingen voor scenaristen.

Sinds mijn eerste ontmoeting met LeFauve in 2023, was er veel veranderd. De positieve impact die MeToo op de diversiteit aan verhalen had gehad, stond steeds meer onder druk. Grote spelers als Disney verslikten zich afgelopen zomer in een ‘te wakkere’ versie van Sneeuwwitje, terwijl ik aan onze kant van de oceaan van een streamer de feedback kreeg dat een idee met vrouwelijke hoofdpersonages momenteel moeilijk te verkopen is. Enkele maanden eerder had ook de betrokken zender na drie jaar plots zijn handen van onze pleasende verpleegster afgetrokken.

“Pleasen is een overlevingsstrategie,” licht LeFauve toe wanneer ik op woensdag 25 februari met haar inzoom op het vraagstuk van vrouwelijke schrijvers en WANT. De dag daarvoor heb ik haar aan het werk gezien terwijl ze met veel energie meer dan vierhonderd studenten en professionals toesprak tijdens haar masterclass in Flagey. Ik heb met bewondering geobserveerd hoe ze tijdens de Story Workshop in Cinema RITCS geconcentreerd luistert naar de verhalen van scenaristen, hen trefzeker de vragen stelt die de pijnpunten blootleggen. Ze geeft het soort genereuze feedback dat je er een cadeaustrik omheen zou moeten binden. Maar wanneer ze over dit onderwerp praat, merk ik bij momenten dat ze bedachtzamer is. “De verhalen die vrouwen over zichzelf vertellen… soms ben ik er bezorgd om,” geeft ze toe. Ze legt uit hoe het haar steeds meer begon op te vallen, door haar werk als mentor van vrouwelijke scenaristen, maar ook door haar eigen schrijfproces onder de loep te nemen. “We zijn gesocialiseerd om heel goed te weten wat anderen willen,” zegt ze, “waardoor we vaak totaal niet weten wat we zelf willen. Begrijp me niet verkeerd, empathie is goed, en vandaag meer dan ooit nodig. Maar als je je hele identiteit hebt opgebouwd rond je vermogen om je aan te passen aan de noden van anderen, dan verlies je jezelf.”

Zonder het te weten, schetst ze zo het basisconflict van het personage dat ik de afgelopen jaren heb ontwikkeld. Ik had dit personage bedacht omdat ik een vrouwelijke held wilde zien zoals ik er zoveel ken uit het dagelijks leven. Eentje die in haar multitaskende chaos echt aanvoelde. Geen afgesneden, geïsoleerde held die geen rekening moet houden met de sluitingsuren van de kinderopvang. Iemand die het goede wil voor haar omgeving én voor zichzelf.

Wat doe je als je vrouwelijke held feedback na feedback dreigt te vervellen tot een halve held, eentje die dan toch moet kiezen: wil ze het avontuur of de relaties? Wil ze de job of het gezin? Moet ze één van de dromen opofferen?
“Wat je me eigenlijk vraagt,” merkt LeFauve op, “is of je een complex personage mag creëren. Een personage dat niet gewoon vrouw is, maar een volledig mens.”

Volgens LeFauve zitten er in iedere volwassene verschillende versies van dezelfde persoon verscholen. Sommige van die versies zijn nog heel jong, weten niet eens dat je intussen volwassen bent. Ik denk onwillekeurig aan het meisje dat een zeemeermin wil zijn, maar ook aan het kind dat ziet hoe haar moeder zich op haar kamer terugtrekt met een boek en besluit dat ze schrijver wil worden. LeFauve vertelt over de good girl in zichzelf, die het nog steeds vreselijk vindt om vrienden teleur te stellen, maar ook over de viking met de rode helm, die soms opeens kan ontploffen.

“Maar,” zo waarschuwt ze. “De overlevingsstrategieën die ons als kind moesten redden, kunnen ons als volwassene kapot maken.”

“Ken jezelf,” citeert ze een oude wijsheid die ze ooit op een Griekse tempel las. “Maar blijf niet hangen in victim power.”

Ze heeft het de afgelopen dagen vaker over dit idee gehad. Dat slachtofferschap niet per se een interessant verhaal oplevert. Ja, je kan een slachtoffer zijn, maar het verhaal zit in hoe je met die situatie omgaat. Wanneer ze zegt dat meisjes vaak onbewust van hun moeders leren om klein te blijven, om niet boos te worden, om bang te zijn van hun eigen macht, begrijp ik opeens wat ze bedoelt. Ze bedoelt dat het verhaal daar niet stopt. Dat je al die kinderen in je draagt, die jonge versies, de vikings en de zeemeerminnen, maar dat je ook volwassen bent en keuzes maakt. Dat je een personage dingen kan laten doen die je zelf nooit zou durven. En zo al schrijvend je eigen brein herprogrammeert. Je ervaart via een personage dat je niet doodgaat als je je oude overlevingsstrategieën loslaat.

We kijken naar de finale van Inside Out 2, waar Anxiety de controle over Riley heeft genomen en Joy haar vraagt om los te laten. LeFauve legt uit dat ze lang dachten dat Inside Out 2 over perfectionisme zou gaan. Maar dan kwamen ze erachter dat er nog iets anders te ontdekken was, dat dieper lag verborgen. “Perfectionisme is vaak een probleem bij vrouwelijke schrijvers,” stelt ze. “Ik zie soms schrijvers die een eerste versie schrijven die niet goed is, en dan concluderen dat ze geen schrijver zijn. Dat slaat natuurlijk nergens op. Je zal dertien, veertien, twintig versies schrijven. We hadden na die eerste versie van Inside Out nooit kunnen weten waar het verhaal uiteindelijk zou landen. Schrijven is falen en herhalen. Fail fast, zeggen ze bij Pixar altijd. En dan: Go again. Go again. Go again. Go deeper. Go deeper. Go deeper.”

Ook tijdens de Q&A die op dit interview volgt, zit er een schrijver in de cinema met een krop in de keel. Net zoals ik, drie jaar geleden. Hoe doe je dat, vraagt hij, die emotie losweken?

LeFauve denkt even na. Ze neemt haar tijd voor elke vraag, ook al zijn het er veel. “Als schrijver ben je een stemvork,” zegt ze dan. “Een gevoelige stemvork. En je zal dapper en eerlijk zijn over je ervaring. En door dat te doen, zal je de mensen die naar je werk kijken toelaten om ook dapper te zijn. Om naar zichzelf te kijken.” LeFauve legt uit dat er niets mooiers is dan wanneer mensen iets herkennen in haar werk. Maar ze hoopt ook dat kijkers geïnspireerd raken, wanneer ze een personage zien dat niet bang is van haar eigen macht, verlangens of woede.
“Ik vind het fantastisch als ik met Halloween kleine meisjes zie die zich verkleden in Anger. Ik word daar zo blij van, dat precies dàt hun favoriete personage is. Niet Joy, maar Anger. Is er iets meer anti-patriarchaal dan dat?”