Regie-alumna Esli over Tokyo Toy Boy: “Ik belandde per toeval in Kabukicho, maar wist meteen: hier móét ik iets mee doen”

Voor haar documentaire Tokyo Toy Boy dook Regie-alumna Esli onder in het nachtleven van Kabukicho, Tokio’s beruchte uitgaanswijk waar glamour en duisternis in elkaar verstrengeld zitten. Wat begon als een toevallige nachtelijke wandeling zonder bestemming, mondde uit in een intens onderzoeksproces en uiteindelijk een film die de verborgen kanten van de Japanse hostclubcultuur blootlegt. We spraken met haar over het ontstaan van het project, de uitdagingen onderweg en het overwinnen van haar eigen twijfels.

Hoe is Tokyo Toy Boy eigenlijk ontstaan?

Ik was gewoon aan het reizen en kwam eerder toevallig in Tokio terecht, totaal niet gepland. Ik had mijn laatste trein gemist en dwaalde 's nachts rond, wat uiteindelijk leidde tot Kabukicho, de wijk waar de Japanse maffia, de yakuza, actief is. Ik wist op dat moment niet wat er gaande was. Alles leek vreemd: de sfeer, de jonge meisjes en jongens die zich leken aan te bieden…

Ik begreep het niet meteen, want het leek niet perse meteen op prostitutie. Later ontdekte ik dat het ging om hostclubs, plekken waar vrouwen betalen voor het gezelschap van jonge mannen, om samen te drinken, te praten, aandacht te krijgen. En dat fascineerde me enorm.

Waarom precies die fascinatie?

Omdat het een wereld is waar vrouwen plezier kopen, maar tegelijkertijd compleet gemanipuleerd worden. Hosts verkopen de illusie dat jij speciaal voor hen bent. Maar achter de schermen zit er een keihard systeem van geld, hiërarchie en status. Wat mij triggerde, is dat je als vrouw daar een soort agency lijkt te hebben: jij betaalt, jij kiest , maar dat is schijn. Er zit zoveel eenzaamheid en verlangen achter, en tegelijk wordt dat gecommercialiseerd tot in het extreme. En het feit dat ik daar als vrouw toegang toe had, maakte het heel direct.

Hoe ben je van die fascinatie naar een film gekomen?

In september ben ik een maand teruggekeerd naar Tokio, terug alleen, om onderzoek te doen. Elke nacht liep ik rond in Kabukicho, van acht uur 's avonds tot de eerste trein in de ochtend. Ik probeerde mensen aan te spreken, maar het was ontzettend moeilijk. Niet alleen omwille van de taalbarrière, maar ook omdat dit een wereld is waar veel geheimhouding rond hangt. Uiteindelijk ontmoette ik iemand die zelf in het wereldje had gezeten. Hij zei: “Ik kan je niet helpen, maar ik weet wie misschien wel.” We gingen vaak samen op stap en na veel gesprekken groeide er vertrouwen. Uiteindelijk wilde hij zelf zijn verhaal delen.

En dan ben je beginnen filmen?

Nog niet meteen. Ik had in september al beelden gemaakt van de straat, van de sfeer, met een kleine camera. Een soort visueel dagboek, waarvan ook stukken in de film zijn beland. Maar voor de echte productie ben ik teruggekeerd in januari 2024, samen met een kleine crew: mijn producent, een cameraman en ik. Ter plekke konden we via een filmschool in Tokio ook iemand voor het geluid vinden. We verbleven met z’n drieën in één appartement , het was intens.

Wat bedoel je met intens?

Er is geen ontsnappen aan de film. Je leeft samen, je werkt samen, en je zit in een vreemd land, ver weg van alles. We hadden heel wat stressmomenten. Eén van de hoofdpersonages haakte een week voor de draaiperiode plots af. Toen moesten we de structuur herschrijven en hoe we het verhaal wilden aanpakken. Ik had echt een moment dat ik dacht: “Dit lukt nooit.” Ik voelde me geen ‘echte’ maker. Dat imposter-gevoel kwam op momenten wel op.

Hoe ben je daarmee omgegaan?

Dankzij mijn crew. Ze zeiden letterlijk: “Je hebt goeie ideeën, je komt een verhaal te vertellen, we geloven in jou.” Dat heeft me erdoor getrokken. Ze hebben me ruimte gegeven om te schrijven. Stap voor stap kwam de motivatie terug. Uiteindelijk hebben we de film herschreven op basis van wat wel mogelijk was. Dat hebben we op zo een korte tijd moeten rechttrekken, daar ben ik wel trots op.

Wat voor film is het uiteindelijk geworden?

Een portret. Geen klassiek verslag over de hostclubwereld, maar een intiem verhaal over iemand die daar deel van uitmaakte en nu zoekt naar betekenis, richting, houvast. Over wat er gebeurt nadat het nachtleven stopt. Over een man die door zijn Yakuza-verleden uit de maatschappij wordt gestoten, nergens meer binnen geraakt. Het gaat over overleven, zonder toekomstplan, zonder vangnet. Over kijken naar het puin en dan toch weer iets proberen opbouwen.

Klinkt als een film die evenveel over jou vertelt als over hem.

Ergens is dat misschien wel zo. Ik heb geleerd dat tijdens dit proces ik moest verliezen in deze wereld, in dezelfde emoties, maar in een andere context. Tokyo Toy Boy is ook een oefening in vertrouwen, in anderen, maar vooral in mezelf.

Je hebt soms getwijfeld aan jezelf als maker, vertelde je. Wat is er veranderd?

"Voor deze film voelde ik soms dat documentaire maken niet mijn roeping is. Ik dacht vaak: hoe ben ik hierin geraakt? Maar door het proces van het filmmaken met een kleine crew heb ik mezelf daar echt doorheen geduwd. Nu voel ik het wél. Ik moest alleen even mijn zelfvertrouwen terugroepen. De selecties en prijzen die ik heb gewonnen hebben me daar ook in bevestigd. Die waardering geeft een enorme boost om verder te gaan.

Na de shoot in Tokio volgde een intens montageproces, vertelde je.

Ja, twee maanden lang elke dag in de studio met mijn monteur Naadia. Soms ook bij haar thuis omdat de school dicht was. We hebben veel verschillende versies gemaakt. In het begin was de film bijna veertig minuten, maar om mee te doen in competities hebben we het moeten inkorten naar 22. Dat was echt een heftige puzzel. We hebben het hele verhaal verschillende keren herwerkt, veel invalshoeken geprobeerd, veel materiaal weggesneden. Naadia zat er van ‘s ochtends tot ‘s avonds in, echt respect voor haar doorzettingsvermogen. We hebben na de lichting nog opnieuw gemonteerd en die dan ingediend op festivals. Het was een zwaar proces, maar dit is wel een betere versie dan die werd getoond op LICHTING RITCS. De film speelt zich af in Tokio, in de wereld van hostclubs. Maar hij gaat eigenlijk vooral over eenzaamheid.

Was dat altijd je insteek?

Nee, niet per se. Ik was eerder op zoek naar iets over universele problemen bij jongeren. Ik heb zelf een vrij turbulent verleden, dus ik wilde iets maken over jonge mensen die ergens tegenaan botsen. Dat het uiteindelijk zo sterk over eenzaamheid ging, kwam eerder vanzelf. Ik ben de grootste fan van Wong Kar Wai. Ik haalde inspiratie uit de atmosfeer die hij creëerde in zijn films die ook vaak gaan over eenzaamheid in de stad.

De film werd erg goed onthaald. Kan je iets vertellen over de prijzen die je won?

Het begon met een selectie voor een internationale wedstrijd van ARTS THREAD, voor studenten van kunst- en filmscholen wereldwijd die een vriendin had aangeraden. Die wedstrijd had ik gewonnen. Daarna volgde mijn nationale première bij Young Filmmakers Festival waar ik de publieksprijs won en een special mention bij de juryprijs. Er kwamen nog wat heel wat selecties wereldwijd van Denemarken tot New York. Onlangs won ik op Tokyo Lift Off Film Festival. Dat de locals deze film zo ontvangen hebben, heeft me helemaal geprikkeld. Een jury uit 1 van de wedstrijden nodigde me uit om mijn film te vertonen in London, maar ik kan er helaas niet bij zijn, dan vlieg ik terug naar Tokio.

Je gaat terug? Wat ga je daar doen?

Ja! Full circle momentje. Ik ga mijn hoofdpersonage terugzien en de mensen die me hebben geholpen, en sowieso ook de plekken bezoeken waar we gedraaid hebben. Ik weet niet... het voelt alsof ik dat nodig heb, om het verhaal op een persoonlijke manier af te ronden. Het was zo’n intens proces en ik ben gewoon nog niet klaar met Tokio.

Ben je al bezig met een nieuw project?

Niet concreet, maar ik heb wel ideeën. Daarom ga ik terug naar Tokio om al een beetje te researchen. Ik blijf sowieso in dezelfde sfeer hangen, verhalen over mensen die buiten de lijntjes vallen. Het hoeft ook niet perse af te spelen daar, maar het kan wel. Alleszins zal ik heel wat inspiratie opdoen. Of wie weet kom ik weer een prikkelend verhaal tegen en ga ik ervoor.

Wat hoop je dat mensen meenemen uit Tokyo Toy Boy?

Dat we allemaal moeten blijven zoeken. Zoeken naar betekenis, zoeken naar voldoening, zoeken naar jezelf of iemand anders. Tijdens de zoektocht naar het antwoord openen weer nieuwe deuren en nieuwe wegen die je kan inslaan. Wie weet waar we allemaal eindigen, spannend… En wees lief voor de ander, want we weten niet wat die allemaal achter de rug heeft meegemaakt. Blijf verbinden met de medemens. Zoals je kan zien in de documentaire zijn er donkere schaduwen op de meest lichtgevende plekken.

Beeld: Esli Balatova

Tekst: Esli Balatova & Mila Van Hende