You are here

28 augustus 2017

Filmmaker Maurits Wouters doctoreert met artistieke interpretatie van oude spoorlijn Tilburg-Turnhout

Met het oog op het behalen van een Doctoraat in de Kunsten aan RITCS /VUB, verrichtte experimenteel filmmaker Maurits Wouters vier jaar lang artistiek onderzoek rond collectieve, vervagende herinneringen en de analoge filmesthetiek. Wouters vertrok daarbij van een collectie home video’s, gemaakt door de uitgewiste gemeenschap rond Het Bels Lijntje.  De in 1865 aangelegde spoorlijn Tilburg-Turnhout is sinds 1973 opgedoekt. In de volksmond werd het oude traject Het Bels Lijntje genoemd, naar de uitbater Grand Central Belge. De familiegeschiedenis van Maurits Wouters is nauw verbonden met het Bels Lijntje. 
 

Een persoonlijk traject
"Bij de aanvang van mijn artistiek doctoraat was ik geïnteresseerd in analoge homevideo. Homevideo’s ken ik uit mijn kinderjaren en associeer ik met mijn familiegeschiedenis. Een onderzoek naar analoge homevideo is dus meteen ook een onderzoek naar mijn wortels. Daarenboven wilde ik rond een specifieke collectie homevideo’s werken, namelijk tapes die het leven documenteerden rond het Bels Lijntje, een verloren gegane spoorlijn tussen Tilburg en Turnhout. Met dat materiaal ben ik uitgekomen bij mijn familiegeschiedenis," aldus Wouters. 

"Van bij de start hielden verschillende vragen mij bezig. Allereerst wilde ik weten hoe mensen gebruikmaakten van analoge homevideo om het Bels Lijntje letterlijk te ‘verbeelden’. In 1995 werd analoge video vervangen door zijn digitale variant. Daardoor werd analoge homevideo een herinnering op zichzelf. Wat is de invloed van dit verouderde medium op de gefilmde beelden? Hoe bekijken wij deze video’s in onze digitale tijden en welke impact heeft dat analoge medium op de actuele kijkervaring? Mijn interesse naar analoge homevideo was innig verbonden met de vragen die ik me stel over mijn ambacht als filmmaker. Hoe kan ik als jonge filmmaker dit oude medium artistiek inzetten?" 

 

 

"Analoge homevideo as such bestaat niet, het is eerder een amalgaam van verschillende herinneringsdragers, waarbij niet de culturele praktijk van het filmen het fundament vormt, maar de tape als drager belangrijk is," verduidelijkt Wouters.  "De video’s zijn daarenboven van inferieure kwaliteit, ook dat is een belangrijk kenmerk. Wanneer een video gekopieerd wordt, gaat een deel van zijn inhoud verloren. Zo’n tape is niet gemaakt om gekopieerd – lees: gedeeld – te worden; men wil alleen persoonlijk de herinnering erop koesteren. Bij navraag bleken de eigenaars hun tapes amper bekeken te hebben. Ze zijn enkel een herinneringsobject, eerder dan een historisch document. Vaak bewaarde men zijn tapes in dozen die eruitzagen als een lederen boekomslag. VHS leek wel een volgende schakel binnen de traditie van verhalende dragers, al bevindt die traditie zich op dat moment reeds op een eindpunt. Ze lijkt nog weinig over te dragen, haar waarde ligt in de daad van het filmen zelf. Dat primeert op het uiteindelijke kijkresultaat."

Twee experimentele films -The Road Back en The Movement of Phill Niblock - vormen het resultaat van Wouters`onderzoeksproces. In deze films vormen de verbeelding van de natuur en het landschap als drager van dat geheugen een belangrijke rol. De films worden vertoond op maandag 4 september vanaf 17u vertoond in CINEMA RITCS in het kader van Maurits zijn openbare verdediging. De vertoning is gratis, mits reservatie voor 1 september via promotiemauritswouters@gmail.com. ▪

Over Maurits Wouters
Maurits Wouters is filmmaker en beeldend kunstenaar. In 2009 studeerde hij als filmregisseur af aan het RITCS om vervolgens zijn opleiding te vervolledigen aan de Universiteit Antwerpen met een master Film- en Theaterstudies. Sinds oktober 2013 werkt hij met de steun van het FWO aan een doctoraat in de kunsten. In zijn werk onderzoekt Wouters steevast de grens tussen film, fotografie, beeldende kunst en installatie. Zijn films werden onder meer gepresenteerd op het Internationaal Kortfilm Festival in Leuven, Experimental Media in New York en FID Marseille. Zijn films worden gearchiveerd door Argos Arts Brussel en Anthology Film Archive New York.