Doctoraat in de Kunsten: Ruud Gielens

Ruud Gielens

The Peace Treaty/ The Museum of Peace

De camp David-akkoorden en hun rampzalige gevolgen voor de vrede in het Midden-Oosten vormen het vertrekpunt van mijn doctoraatsonderzoek.Vanuit documentair materiaal onderzoek ik, zowel op politiek als op sociaal vlak, de decennia na het vredesverdrag dat in 1979 tussen Egypte en Israël werd gesloten, na een conflict van 30 jaar.

Geheime onderhandelingen vonden plaats in Camp David, de residentie van de Amerikaanse president, en werden geleid door president Jimmy Carter. De onderhandelingen werden opgezet met als doel een kader voor vrede in het hele Midden-Oosten te creëren, maar 30 jaar na datum zijn ze een politiek instrument geworden dat alleen een frauduleuze vrede uitdrukt op maat van een westers kader.

Het doel van mijn onderzoek is niet alleen een performatieve of theatrale reflectie, maar ook de poging om een ontologische ruimte te creëren die verschillende betekenislagen bevat en tegelijkertijd ook één verhaal, één ervaring biedt.

Daarom besloot ik om een museum te creëren dat gewijd is aan:
'Die dappere blanke mannen die hun diensten aanboden om wereldwijd vrede te creëren'

Een museum in Brussel, de hoofdstad van Europa, de stad die het hoofdkwartier van de NAVO herbergt.

Een vredesmuseum, dat focust op de pogingen die de leiders van de westerse wereld hebben ondernomen om wereldwijde 'vrede' te creëren.

Het project zelf wil een meerlagig, transdisciplinair documentair project zijn, waarbij persoonlijke verhalen worden verweven met geruchten, feiten met fictie. Materiaal zal worden samengesteld uit mijn eigen persoonlijke onderzoek en uit interviews met individuen die op de één of andere manier het slachtoffer zijn geweest van deze westerse pogingen om vrede te creëren.

The Peace Treaty / The Museum of Peace is een project dat zich richt op 'afgebroken dromen' en kracht wil scheppen op een maatschappelijk niveau, door het gebruik van geruchten in een tijd waarin realiteit en fictie nog moeilijk te scheiden zijn omdat ze 'gesuperponeerd 'worden door politieke en economische onevenwichtige momenten. Het is een project dat vraagtekens plaatst bij wat mythe en wat realiteit is.

Focussend op de illusie die 'onze' leiders hebben gecreëerd, dat ze de loop van de geschiedenis kunnen veranderen door tussen te komen in conflicten waar zij op het eerste gezicht niets mee te maken hebben.

De enorme discrepantie, tussen het 'officiële' verhaal en de geschiedschrijving en hoe gebeurtenissen worden geportretteerd en hoe ze worden ervaren. Het herkaderen van de waarheid ten gunste van slechte regimes. Het tonen van iets als iets anders, of zelfs het tegenovergestelde door imperialistische machten die hun neokoloniale opvattingen over die regio willen opdringen met als enige voordeel de wapenhandel en economische winst.

Focussen op een systeem dat vertrouwt op de kracht van geruchten en het gebied tussen praten en stilte.

Het is mijn doel om te proberen deze geschiedenis anders te schrijven door een werkproces te creëren waarin ik mijn reactie op gebeurtenissen kan integreren en me geïnspireerd voel in plaats van gehinderd in tijden van urgentie.

Daarom wil ik dat het museum wordt gerund door de direct betrokkenen, slachtoffers of overlevenden van onze westerse vredesinterventies.

In mijn artistieke praktijk met betrekking tot documentair materiaal is de vorm altijd het resultaat van de inhoud en wordt daarom niet aan het begin van het proces vastgelegd.

Niet focussen op de stem van de macht of op hoe de machthebbers willen dat we de geschiedenis lezen, maar op de stemmen van de 'beruchte mannen die over hun leven praten', zoals Foucault ze noemde. Door mijn werk wil ik een omgeving creëren die een innerlijke reis door ruimte en tijd maakt door middel van creatieve manieren van assemblage.

Daarbij zal ik ook proberen verschillende methoden van interactiviteit te gebruiken en werken rond de betrokkenheid van het publiek. Het publiek een ingang of leidraad geven, om een persoonlijke relatie alsook een collectieve verbondenheid te creëren. Opdat  elke toeschouwer voelt dat:

'Dit museum werd speciaal voor mij ontworpen maar gaat op één of andere manier ook over ons.'